در تملك و خودداشتگي آرامشي ست كه خدايان نيز برايش جنگيدند ؛

پ.ن : از خودت بگو رامونا ، چه خبر ؟ برات از آخرين خوابي كه ديدم تعريف كردم ؟ از آخرين كتابي كه خوندم چي ؟ بهت گفتم فلاني چطور شد ماجراش ؟ كجا بودي اين همه مدت ؟

رامونا یادت باشه روی چیزی که نمی خواد باشه و بمونه پافشاری نکنی ، اروم بگیر دختر

پ.ن : همین راه رو برو / هر راهی هم که باشه / اشتباه حتی / تهش یه مقصدی هست //

این روزها ، منم و پنجره ای که راس ساعت پنج صبح پرده اش را کنار می زنم و منتظر می مانم تا ساعت شش که کم کم همه چیز را نور فرا بگیرد ، ساعت به ده میرسد که نور می خورد به صفحه ی کتاب درسی ام ، می نشینم و به همه ی نور پخش شده در اتاق نگاه می کنم ، به تو که نیستی و هیچ وقت نبودی نگاه می کنم و به خوابت که دیشب در همین اتاق راه می رفتی درش نگاه می کنم ، تو همیشه هستی ، همان طور که قولش را داده بودی ، همه جا هستی و میمانی ، کتاب درسی را می بندم ، حالا که تو آمده ای که نور آمده باید بخوانم ، بنویسم و به صدایت گوش کنم که از یک عالم دورتر داری آوازی می خوانی که فقط و فقط من می

بعد از گذشت از همه ی زمان ها ، امروز ، اینجا ، هنوز هیچ زمانی نگذشته است .

از فرق بين وهم و خيال بگو

از نبودن يك دوست

از پرنده اي كه هر روز لبخند خورشيد را ميزند

از وهم ِ بودن بگو

گفتي بيا فكر كنيم كه خدا همينجا نشسته و منتظر است بخواهي ،،

گفتم سفري پرخيال و بي دغدغه و با تو مي خواهم

می بینی ؟

روزهایم عین خیالشان نیست که تقویم چه می گوید

آن ها هرچقدر می خواهند کش می آید